4 Şubat 2017

Prova&Vatka Günleri


Daha küçücüktüm ben..annem terziydi hala da öyle..yeni evimizin üst katları hazır olana dek giriş katındaki 2 odada kalmaya mecbur kalmıştık..kira ödememe derdi falan..
Bir odası yatak odası ..bir diğer oda ise hem mutfak hem oturma hem de annemin çalışma  odası olmuştu yani dikiş yaptığı yerdi..
Dört metrekarelik bir oda..iki çekyat bir masa bir de televizyon dolabı vardı hah bir de sobamız vardı tabi..
Kardeşimle ikimiz bu çek-yat'larda uyurduk..
Sabahları erkenden çalınırdı kapımız..kahve kokuları ve heyecanlı konusmalar uyandırırdı bizi..
Aynı odada olup da her seferinde ''Uyumak istiyorum artık''diye isyan ettiğim çok olmuştur..
Üst katların bitmesi için uzun uzun dua ettiğim gunler..etmeseymişim keşke!

Kadınlar çarşı pazara veya internet alışverişine alıştırmamıştı henüz ayaklarını,eşlerin kazançları da buna musait değildi zaten çarşının kıyafet satan mağazaların sayısı da azdı o zamanlar..







Modeller,kumaşlar,kurdeleler..ince lastik kalın lastik..büzgüler,payetler,puantiyeliler ha bir de taftalar satenler kadifeler vardı  ..pullar..vatkalar..provalar,burda dergileri veya her hangi bir gazeteden koparılmış bir yaprağın üzerindeki fotoğrafın mankeni..omuz genişliği bel kalınlığı etek uzunluğu.
Hepsi gözümün önünde...
Modellerin çoğu güzeldi aslında ..hepsine severek bakıyordum..

..ve sonra büyük mağazalar açıldı..devasa alışveriş merkezleri..aynı kıyafetin sahipleri arttı..bir kıyafet herkesin kıyafeti olmaya başladı..klonlaşma gibi bir şey,özenti gibi bir şey..


Sanki herkes herkesle kardeş gibi bir şey oldu,sonra daha kötü bir şey oldu.
Zamanla insanların yüzü de birbirine benzemeye başladı ardından hareketleri de ardından hayalleri de.. annem hala terzi ama mahalledeki en eski ve tek terzi,diğer terzilere hele o sımsıcak üç odayı bir alanda barındıran evlere o mahallelere ne olduğunu bilmiyorum..



..


Değmesin Yağlı Boya
Değmesin Yağlı Boya

Değmesin Yağlı Boya bir hayat blogudur yani hayatta ne varsa burda da vardır.Konular özenle seçilir güvenle okuyucularıma sunulur çoğunlukla da hepimize iyi gelir :)

18 yorum:

  1. sanada günaydın canım, modellerin hepside birbirinden güzel ne kadar çok şanslısın ki terzi bir annen varmış bence kıymetini bil.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ayni elbiseler gunumuzde de giyilebilir diye dusunuyorum cok da begeniyorum,belki farkli kumas ve desenler kullanilabilir ne bileyim hayallere daldim :)..saolasin canim.

      Sil
  2. Günaydın Sevgicim ne güzel anlatmissin..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Elbiseleri gorunce nostalji yapmak istedim :)
      Gunaydin Sema'cim.

      Sil
  3. Hayırlı sabahlar.Çocukluğuma dönüverdim sabah sabah.Hatta ağladım da biraz.Biz de kira ödememek için yıllarca henüz inşaat halindeki,tavanı akan evimizde yaşamıştık.Allah razı olsun.Keşke; keşke hep öyle bitmemiş evlerde mutlu ve huzurlu yaşamaya devam edebilseydik.
    Hepsi çok güzel elbiselerin.Ama en çok ikinciye bayıldım.Kolları çok güzel.Sevgilerimle.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Oyle oluyor canim...konfor ve rahatlik icin neleri kurban ettigimizi sonradan,gec olunca anliyoruz..
      Rabbim bos yere darda koymuyor ki..mutlaka bir seylerin degerini yasatip gosteriyor ama biz darlik ve zorluk olarak algiliyoruz nefsimize de agir gelince..
      Sevgiler canim,aglama kiyamam :)

      Sil
  4. Günaydınn :) Mavi elbiseye bayıldım.

    YanıtlaSil
  5. ya ne şanslı bir çocukluk :) biz de hep annem birşeyler dikse,makinesini tamir ettirse diye gözünün içine bakıyoruz kızkardeşimle :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Anneyi beklemeye bir son verin kızlar,makineyi çıkartıp siz dikin💕

      Sil
  6. Keske o kucuk evlerde yaşamaya, mahallerimizde herkesi tanımaya devam etseydik...herkes birbirinin kopyası oldu, hızla alınabilen şeylerin kıymeti kalmadı, verdiği mutluluk ise geçici oldu. Halbuki bir terzide diktirdiğin kıyafeti beklersin, hayal edersin, bir kaç prova edersin, yani sonuca ulaşmak için sabredersin ve o zaman kıymetini bilirsin. Şimdi her şey anlık ve mutluluklar geçici:(

    YanıtlaSil
  7. içim sızladı be yağlı boyam

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu yayının ardından annem aradı onun da içi sızlamış.

      Sil
  8. Sobalı ev, Burda dergileri benim annemde iyi dikiş diker, terzilik yapmazdı ama bana çok şey dikmiştir bende o günlere döndüm....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok tatlı hatıralar çok farklı..sobalı evleri özlüyorum en çok bir de o zamanlarda kadınların elbiselerini almak icin bize geldiklerinde yüzlerindeki heyecanını.

      Sil
  9. "Zamanla insanların yüzü de birbirine benzemeye başladı ardından hareketleri de ardından hayalleri de..."
    Ne acı bir tespit.

    YanıtlaSil